Porządek w zgodności przy dziesięciu aplikacjach

Jedna aplikacja to lista kontrolna. Dziesięć aplikacji to system, a sposób, w jaki coś się psuje, jest inny: nic nie jest trudne, ale zawsze coś jest trochę nieaktualne, a dowiadujesz się o tym z odrzucenia aplikacji, której najdłużej nie dotykałeś.

Co musi być osobne dla każdej aplikacji

Bez dyskusji, bo każda aplikacja ma własną stronę w sklepie i własny sposób obchodzenia się z danymi:

• Polityka prywatności. Różne zestawy SDK oznaczają różne informacje do ujawnienia. Wspólna polityka obejmująca „nasze aplikacje” to klasyczny błąd przy wielu aplikacjach — zobacz niżej.
• Strona usuwania konta i ścieżka, która do Ciebie dociera, dla każdej aplikacji.
• Deklaracje Data safety i App Privacy. Wypełniane osobno dla każdej strony w sklepie, na podstawie listy zależności tej konkretnej aplikacji.
• app-ads.txt, jeśli aplikacja wyświetla reklamy — jest wyszukiwany przez witrynę podaną na stronie tej aplikacji w sklepie.
• Same adresy URL, bo każda strona w sklepie ma własne pola.

Co naprawdę można współdzielić

• Szablon. Jedna struktura dla każdej polityki prywatności, jedna dla regulaminu, wypełniane osobno dla każdej aplikacji.
• Wzorzec nazwy hosta. Przewidywalny adres dla każdej aplikacji jest lepszy niż folder przypadkowych adresów URL.
• Adres wsparcia, jeśli jedna skrzynka naprawdę obsługuje wszystkie.
• Twoja wiedza o SDK. To, co zbiera Crashlytics czy AdMob, jest tym samym faktem w każdej aplikacji; różni się tylko to, które aplikacje je zawierają.
• Proces — lista kontrolna wydania, rytm przeglądów, rejestr opisany niżej.

Dwa błędy właścicieli wielu aplikacji

Jedna polityka dla wszystkich aplikacji. To oczywista oszczędność i zawodzi w obu kierunkach: polityka wymienia dane, których cicha aplikacja narzędziowa nigdy nie dotyka, i pomija coś, co najnowsza aplikacja dodała w zeszłym miesiącu. Jedno i drugie to niezgodność z formularzem Data safety, który wypełniłeś uczciwie, a recenzent porównujący oba dokumenty widzi politykę, która nie dotyczy tej aplikacji.

Wspólna skrzynka na prośby o usunięcie, w której nikt nie przypisuje próśb do aplikacji. Prośby przychodzą z treścią „proszę usunąć moje konto” bez wskazania, o którą z Twoich dziesięciu aplikacji chodzi. Nie możesz zrealizować czegoś, czego nie potrafisz zidentyfikować, a termin z RODO biegnie, gdy to ustalasz. Kieruj prośby każdej aplikacji tak, żeby z powiadomienia było oczywiste, której dotyczą.

Rejestr

To, co sprawia, że wieloma aplikacjami da się zarządzać, to jedna tabela, którą faktycznie aktualizujesz — arkusz kalkulacyjny wystarczy. Jeden wiersz na aplikację i takie kolumny:

Kolumna	Po co
Nazwa aplikacji, bundle / application id	Tożsamość
Sklepy, w których jest dostępna	Określa, ile konsol trzeba aktualizować
Adres polityki prywatności	Ten, który wklejasz i wklejasz ponownie
Adres usuwania konta	Tak samo
Adres / strona wsparcia	Tak samo
Zadeklarowana witryna dewelopera	Tu szuka się app-ads.txt
Wyświetla reklamy?	Czy app-ads.txt w ogóle dotyczy aplikacji
Ma konta?	Czy usuwanie konta w ogóle dotyczy aplikacji
Kluczowe SDK	Lista zależności w skrócie
Ostatni przegląd polityki	Data, która mówi Ci, co jest nieaktualne

To ostatnia kolumna zasługuje na swoje miejsce. Oba sklepy wymagają, żeby deklaracje pozostawały dokładne — a nie tylko były dokładne w dniu premiery — a „ostatni przegląd” pozwala znaleźć trzy aplikacje, które się rozjechały, bez czytania wszystkich dziesięciu.

Rytm, który działa

• Przy każdym wydaniu, dla każdej aplikacji: czy zmieniła się jakaś zależność? Jeśli tak, sprawdź ponownie politykę tej aplikacji i oba formularze danych. Wpisz to do listy kontrolnej wydania, a nie trzymaj w pamięci.
• Co kwartał, dla wszystkich aplikacji: otwórz rejestr, posortuj po „ostatnim przeglądzie”, sprawdź kilka najstarszych. Potwierdź, że każdy adres nadal zwraca 200 bez logowania.
• Za każdym razem, gdy adres się zmienia: zaktualizuj każdą konsolę dla każdej dotkniętej aplikacji i zostaw stary adres z przekierowaniem. Przy dziesięciu aplikacjach to zmiana, którą najłatwiej zrobić w dziewięciu dziesiątych.

Dziesięciowierszowy skrypt, który odpytuje curl każdy adres z rejestru i zgłasza odpowiedzi inne niż 200, to popołudnie pracy, a wyłapuje błąd, który naprawdę się zdarza — hosting, który po cichu zniknął.

Co robi tutaj AppFoyer

Każda aplikacja jest osobną aplikacją: ma własną subdomenę, własne pięć stron, własny app-ads.txt, własne kanały powiadomień, własną listę kontrolną. Nie ma wspólnej polityki, którą można by źle napisać, a prośby o usunięcie konta przychodzą oznaczone aplikacją, której dotyczą.

Lista kontrolna w panelu to żywa połowa rejestru — dla każdej aplikacji pokazuje, które pole w sklepie jest wciąż puste i dlaczego to ważne, więc „co jest nieaktualne” to ekran, a nie kolumna w arkuszu, którą zapomniałeś zaktualizować. Plany różnią się liczbą aplikacji, które możesz opublikować: jedna w Free, dziesięć w Pro, pięćdziesiąt w Advanced.

Mówiąc uczciwie o ograniczeniach: masowa edycja i grupy aplikacji jeszcze nie istnieją. Dodanie dziś wiersza sieci reklamowej do piętnastu aplikacji to piętnaście edycji. Ta praca jest zaplanowana i nie została jeszcze wdrożona, a strona, która sprzedaje Ci narzędzie do wielu aplikacji, powinna mówić, co z tego jest prawdziwe.

Źródła oficjalne

• Provide information for Google Play’s Data safety section — Pomoc Google Play Console, o utrzymywaniu dokładności deklaracji
• App privacy details on the App Store — Apple, o aktualizowaniu odpowiedzi
• Set up app-ads.txt — Pomoc AdMob